เมื่อพูดถึงภาพยนตร์ไทยที่ทำให้เราหวนนึกถึงวันเก่า ๆ อย่าง “มนต์รักนักพากย์” หลายท่านคงนึกถึงหนังขายยา หรือหนังกลางแปลง

เมื่อตอนที่ดิฉันได้ไปประชุมผู้ปกครองลูก ท่านผู้อำนวยการโรงเรียน ได้พูดคุยว่ามีผู้ปกครองหลายท่านกังวลเกี่ยวกับผลการเรียนของลูก หรือ IQ ของลูก

ในขณะที่กำลังเขียนบทความจิตวิทยาอยู่นี้ ต้องบอกเลยว่า ซีรี่ย์ One Piece จาก Netflix มาแรงมาก ถูกพูดถึงทั้งจากแฟน One Piece และผู้ชมทั่วไป

หนังเรื่องนี้จงใจส่งออกมากลับทำให้ผู้เขียนรู้สึกสนใจ โดยเฉพาะประเด็นของความเป็นชายแท้ (Toxic Masculinity) และสังคมชายเป็นใหญ่ (Patriarchy)

ตามทฤษฎีลำดับขั้นความต้องการของ Maslow หรือ Maslow’s Hierarchy of Needs มีแนวคิดว่า ความต้องการสูงสุดของมนุษย์ทุกคน ก็คือ ความสุขในชีวิต

เรามักจะได้เห็นคำกล่าวตลก ๆ เกี่ยวกับการเป็นตัวของตัวเอง ว่า “อย่าไปอยากเป็นเหมือนใครเลย เป็นเหมือนรูปโปรไฟล์ของตัวเองให้ได้ก่อน”...

ในชีวิตของการเป็นมนุษย์ย่อมต้องพบเจอกับเรื่องราวมากมาย แต่ละเรื่องราวล้วนทำให้แต่ละคนเกิดประสบการณ์การเรียนรู้ในแบบฉบับของตัวเอง...

“คนดี” ใคร ๆ ก็ต้องการจะเป็น เพราะ “คนดี” มักเป็นที่รักของคนรอบข้าง ได้รับการชื่นชม ต้อนรับ แต่ “คนดี” กับ “คนมีความสุข”

“ความสมบูรณ์แบบ” เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ใฝ่ฝัน ว่าวันหนึ่งเราจะกลายเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ เราจะรวย จะดูดี จะมีความสุข แต่ในความเป็นจริงที่เรารู้แน่

ในแต่ละวันของชีวิตที่เราต่างต้องอยู่ภายใต้กรอบที่เรียกว่าขีดจำกัด เช่น ขีดจำกัดด้านการเงิน ขีดจำกัดด้านเวลา ขีดจำกัดด้านความคิดสร้างสรรค์