ในหลายองค์กร HR ทำหน้าที่เหมือนตัวกลางเมื่อมีความขัดแย้งเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสื่อสารไม่เข้าใจ ความรู้สึกไม่ยุติธรรม หรือบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียด ปัญหาคือหลายครั้งแม้จะไกล่เกลี่ยแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจบ แต่ไม่นานรูปแบบเดิมก็กลับมาอีก เปลี่ยนแค่ตัวคน แต่ปัญหาเหมือนเดิม

ปัญหาที่มักจะเกิดขึ้นในหลายคู่ก็คือปัญหาที่มาจากความเชื่อที่ก่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะคู่ที่คบกันเป็นเวลานาน ก็คือความเชื่อว่า “เธอควรรู้ว่าฉันต้องการอะไร"

แม้ว่าพ่อแม่เกือบทุกคนจะรู้ว่าการตะโกน ตะคอก หรือขึ้นเสียงใส่ลูกนั้นเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีต่อพัฒนาการของลูกเลย แต่ก็พบว่าพ่อแม่หลายคนไม่สามารถที่จะควบคุมตัวเองให้ไม่ตะโกนใส่ลูกได้ และส่วนใหญ่ก็มักจะนึกเสียใจในภายหลังว่าไม่น่าทำลงไปเลย

หลังจากที่ “สาธุ 2” เข้าฉาย ก็ถูกพูดถึงอย่างมากบนโลกออนไลน์ ด้วยกระแสที่สืบเนื่องจากสาธุซีซั่นแรกที่วิพากษ์พุทธพาณิย์อย่างดุเดือด แต่ในสาธุ 2 ได้พาเราเข้าไปสำรวจโลกในมุมมืดที่การเมืองท้องถิ่นสนับสนุนวัด เพื่อให้วัดหาทุนมา สนับสนุนตัวเองอีกที ด้วยเหตุนี้ในโลกของสาธุ 2 วัดและนักการเมืองท้องถิ่นจึงมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันมาอย่างยาวนาน

คำพูดหนึ่งที่คนมักบ่นเหมือนกันทั้งโลก แต่เราไม่ค่อยสังเกต “ทำไมเธอไม่ฟังฉันเลย” จะเป็นคู่รัก พ่อแม่ ลูก เพื่อนสนิท หรือแม้แต่เพื่อนร่วมงาน เรามักเผลอ “แก้ปัญหาให้เร็วที่สุด” เพราะคิดว่านั่นคือการช่วย

ทำไมครอบครัวจึงเป็นโรงเรียนสอนทักษะจิตวิทยาที่สำคัญที่สุดของคนวัยทำงาน เพราะในทุกวันเราทำงานกับผู้คนมากมาย หัวหน้า, ลูกน้อง, เพื่อนร่วมทีม, ลูกค้า แต่หลายครั้งความตึงเครียด ความไม่เข้าใจ และช่องว่างในการสื่อสารกลับไม่ได้เกิดจาก “งาน” อย่างเดียว แท้จริงแล้วมันเริ่มจากบางอย่างที่เราพกมาจากบ้านโดยไม่รู้ตัว

“ลักกันวันตาย” ภาพยนตร์ไทยใน Netflix โดยผู้กำกับนิธิวัฒน์ ธราธร กับพล็อตเรื่องที่น่าสนใจว่า หากพนักงานธนาคาร 2 คน ร่วมกันโกงเงินจากบัญชีคนตาย แต่เงินในบัญชีดันไปเกี่ยวข้องกับแก๊งมาเฟีย

โจทย์ที่ว่า “เป็นโสดแบบอยู่ในโหมดมีความสุข” เป็นโจทย์ที่ท้าทายของวงการจิตวิทยาไทย เพราะคนโสดนอกจากจะ “โสดแล้วงานเยอะ” แล้ว คนโสดต้องอยู่ในโหมดมีความสุขด้วย

หลายคนคงคุ้นกับบทสนทนาแบบนี้ บทสนทนาจากคนใกล้ตัวที่ว่าคนใกล้ตัวระบายว่าเหนื่อย เครียด รู้สึกโดดเดี่ยว แล้วเราตอบไปว่า “สู้ ๆ นะ เดี๋ยวก็ผ่านไป” แต่ผลลัพธ์คือความเงียบ ความสัมพันธ์แข็งตัว และปัญหาเดิมยังอยู่ครบ ไม่ใช่เพราะเราไม่หวังดี แต่เพราะเรา “พูด” แบบให้กำลังใจเร็วเกินไป และอาจ “ฟัง” ไม่ลึกพอจะสัมผัสความรู้สึกจริงของเขาได้

เคยนั่งคิดกันไหมคะ ว่าหลายๆ เรื่องในชีวิตทำไมถึงมีปัญหาเหมือนเดิมซ้ำ ๆ และเคยไหม…ตั้งใจว่าจะพูดคุยดี ๆ แต่สุดท้ายกลายเป็นทะเลาะ เคยบอกตัวเองว่าจะ “ไม่ยอมโดนเอาเปรียบอีก” แต่พอถึงเวลา กลับเงียบและปล่อยผ่านเหมือนเดิม หรือบางครั้งเราก็เผลอ “ช่วยทุกเรื่อง” จนกลายเป็นคนที่รับภาระของทุกคน จนหมดแรงไปเอง ทำให้บางทีเราคงจะรู้สึกเหนื่อยมากๆ เลยใช่ไหมคะ