โรคบุคลิกภาพผิดปกติแบบหลงตัวเอง (Narcissistic Personality Disorder: NPD) เป็นหนึ่งในโรคทางจิตเวชที่ถูกพูดมากขึ้นในสังคมปัจจุบัน แต่ถึงแม้ว่าจะมีข้อมูลมากมายให้อ่านบนโลกอินเตอร์เน็ตก็ยังพบว่ามีคนจำนวนมากที่นำคำว่า “หลงตัวเอง (Narcissism)” ไปพูดถึงอย่างไม่เข้าใจจึงทำให้เกิดความเข้าใจผิดเกี่ยวกับคำนี้ ซึ่งสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยก็คือการแปะป้ายให้ใครต่อใครว่าป่วยเป็นโรคบุคลิกภาพผิดปกติแบบหลงตัวเองไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยปรึกษาจิตแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญ

เคยสงสัยไหมคะว่า ทำไมบางครั้งลูกมีเรื่องไม่สบายใจ แต่กลับเลือกไปเล่าให้เพื่อนฟังแทนที่จะเล่าให้พ่อแม่ฟัง ทั้งที่พ่อแม่เองก็พร้อมจะช่วยและอยากรู้ว่าลูกกำลังเจอกับอะไร บางครั้งเมื่อถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ลูกอาจตอบเพียงว่า ไม่มีอะไรหรือไม่เป็นไร

อัตราความชุกของโรคซึมเศร้าในพื้นที่เมืองสูงกว่าชนบทอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งสามารถสะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างในทัศนคติและการเข้าถึงบริการสุขภาพจิตระหว่างพื้นที่ได้อีกด้วย

"เราแค่พูดความจริง ทำไมเขาต้องโกรธขนาดนั้น" เชื่อว่าหลายคนคงเคยมีความรู้สึกแบบนี้ หลังจากพูดอะไรบางอย่างออกไปด้วยความหวังดี แต่กลับทำให้อีกฝ่ายเสียใจ โกรธ หรือไม่อยากคุยกับเราอีก บางครั้งเราพูดประโยคเดียวกันกับคนหลายคน คนหนึ่งหัวเราะ อีกคนเฉย ๆ แต่อีกคนกลับรู้สึกแย่

“ผู้นำที่ดีควรเก่งที่สุด หรือควรเข้าใจผู้คนที่สุด?” คำถามนี้คงสะท้อนอยู่ในใจผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้งกว่า 2.2 ล้านคน ในการเลือกผู้ว่าฯ กรุงเทพฯ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 28 มิถุนายน 2569 ที่ผ่านมา และผู้ที่ได้รับความไว้วางใจอย่างถล่มทลาย ก็คือ รศ.ดร.ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ที่ชนะด้วยคะแนนเสียง 1.44 ล้านคะแน

ทุกวันนี้เราเหนื่อยเพราะทำงานหนัก หรือเราเหนื่อยเพราะข้างในไม่รู้สึกมีชีวิตอีกแล้วกันแน่? คำถามนี้เป็นคำถามสำคัญที่ “เฟรน” ตัวละครเอกของภาพยนตร์พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา) (Human Resource) เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวัน

หลายคนคิดว่า งานขาย คือเรื่องของ การพูดเก่ง เทคนิคปิดการขาย การตอบ objection หรือการ present ให้เก่งที่สุด แต่คนที่ทำงานกับลูกค้าจริง ๆ จะรู้ว่า บางครั้ง ลูกค้าเลือกซื้อ ไม่ใช่เพราะโปรโมชั่นดีที่สุด แต่เพราะเขา “รู้สึกสบายใจ” กับคนที่คุยด้วย เพราะสุดท้ายแล้วลูกค้าไม่ได้ซื้อแค่ “สินค้า” แต่กำลังตัดสินใจว่า “ฉันไว้ใจคนนี้ได้ไหม” โดยเฉพาะงานที่ต้อง

การฟังไม่ได้วัดจาก “คุณเงียบแค่ไหน” หรือ “คุณตั้งใจแค่ไหน” แต่ถูกวัดจาก “สิ่งที่อีกฝ่ายรู้สึก” ระหว่างบทสนทนา หลายครั้งเราคิดว่าเราฟังดีแล้ว แต่สิ่งที่อีกฝ่ายได้รับกลับไม่ใช่ความเข้าใจ ทำให้เขาเลือกจะหยุดเล่า แม้คุณจะยังนั่งอยู่ตรงนั้น

ทีมที่ไม่กล้าคิดหรือไม่สามารถตัดสินใจเองได้ มักไม่ได้เกิดจากความสามารถของคนเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจาก “รูปแบบการสื่อสารของหัวหน้า” ที่ทำให้ทีมเคยชินกับการรอคำตอบ เมื่อหัวหน้าคิดแทน แก้แทน หรือชี้นำมากเกินไป ทีมจะค่อย ๆ หยุดคิด และพึ่งพามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ารพูดดี มีเหตุผล และสุภาพ ไม่ได้ทำให้คุณมีอิทธิพลในที่ประชุมเสมอไป เพราะคนไม่ได้ตอบสนองต่อ “คำพูด” แต่ตอบสนองต่อ “ภาวะจิต” ที่คุณสื่อออกไป หากคุณสื่อสารจากภาวะที่ไม่มั่นคง เช่น การป้องกันตัวหรือเกรงใจมากเกินไปคนฟังจะ “ไม่เชื่อ” แม้สิ่งที่คุณพูดจะถูกต้องก็ตาม