หลายคนคิดว่า งานขาย คือเรื่องของ การพูดเก่ง เทคนิคปิดการขาย การตอบ objection หรือการ present ให้เก่งที่สุด แต่คนที่ทำงานกับลูกค้าจริง ๆ จะรู้ว่า บางครั้ง ลูกค้าเลือกซื้อ ไม่ใช่เพราะโปรโมชั่นดีที่สุด แต่เพราะเขา “รู้สึกสบายใจ” กับคนที่คุยด้วย เพราะสุดท้ายแล้วลูกค้าไม่ได้ซื้อแค่ “สินค้า” แต่กำลังตัดสินใจว่า “ฉันไว้ใจคนนี้ได้ไหม” โดยเฉพาะงานที่ต้อง

ปัญหาที่ยิ่งอธิบายแล้วทีมยิ่งเถียง มักไม่ได้เกิดจาก “เหตุผลไม่ดีพอ” แต่เกิดจาก “ภาวะจิต” ที่ใช้สื่อสารไม่ตรงกัน เมื่อคุณพูดจากภาวะหนึ่ง แต่อีกฝ่ายรับด้วยอีกภาวะหนึ่ง บทสนทนาจะกลายเป็น “การปะทะ” แทนที่จะเป็น “การเข้าใจ”

ใน One Piece 2 แก๊งหมวกฟางผูกพันสามัคคี รู้ใจกันมากขึ้น ซึ่งการรวมตัวกับของแก๊งหมวกฟางก็ตรงกับรูปแบบความสัมพันธ์ทางสังคมรูปแบบหนึ่งของทฤษฎีจิตวิทยา ที่เรียกว่า “Chosen family”

ทำไมคนที่เก่งมากบางคน ถึงมีปัญหากับคนรอบตัวเสมอ หลายองค์กรเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ มีพนักงานคนหนึ่งที่เก่งมาก ทำงานเร็ว วิเคราะห์เก่ง แก้ปัญหาซับซ้อนได้ดี และผลงานโดดเด่นกว่าคนอื่นในทีม

คุณเคยรู้สึกไหมว่า พูดไปแล้วแต่ทีมไม่ทำตาม ต้องตามงานซ้ำ ๆ หรือประชุมกันดีแล้วแต่พอทำจริงกลับไม่เหมือนที่ตกลง บางวันคุณรู้สึกว่าทีมไม่เกรงใจ พูดอะไรก็เหมือนไม่จริงจัง แต่บางวันกลับรู้สึกว่าทีมเงียบเกินไป ไม่มีใครกล้าเสนอความเห็นหรือโต้แย้ง

ในช่วงเดือนธันวาคมของทุกปี หลายคนก็อาจจะมีการตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าเมื่อถึงปีใหม่ก็อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่ เช่น ทำหุ่นให้ผอมเพรียว หรือบอกตัวเองว่าจะต้องเป็นคนใหม่ที่นิสัยดีขึ้น ซึ่งการตั้งเป้าหมายเพื่อพัฒนาตนเองนั้นเป็นสิ่งที่ดี

“งานก็ไม่หนักมาก แต่ทำไมใจมันเหนื่อยเหลือเกิน?” หลายคนมีช่วงเวลาที่ถามตัวเองแบบนี้ ทำงานตามหน้าที่ไม่ได้มีดราม่าในทีมไม่ได้ทะเลาะกับใครงานก็ไม่ได้ล้นจนรับไม่ไหว แต่ทำไมใจมันหนัก เหนื่อย อ่อนล้า แบบไม่มีเหตุผล?

“ทำไมฉันยังไม่มั่นใจ ทั้งที่ทุกคนบอกว่าฉันเก่ง?” เคยสงสัยไหมว่า… ทำไมบางครั้งทำงานดี มีผลงาน มีคนชมแต่ในใจกลับไม่รู้สึกว่าตัวเอง “ดีพอ” ทำไมเวลาคนอื่นให้โอกาส เรากลับรู้สึกว่า“เขาคงให้เพราะยังไม่รู้ข้อบกพร่องของเรา” หรือแม้แต่ประโยคที่หลายคนพูดเหมือนกันอย่างน่าเหลือเชื่อ “ฉันทำได้…แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่มั่นใจ”

หลายคนเรียกภาวะนี้ว่า Mid-career Void หรือ “หลุมอากาศกลางชีวิตการทำงาน” ไม่ถึงขั้น Burnout แต่ทำให้รู้สึกขาดแรงจูงใจอย่างบอกไม่ถูก และที่น่ากลัวคือ…ยิ่งเราพยายามไม่คิด ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังไหลไปเรื่อย ๆ แบบไม่มีทิศทาง

หัวหน้าที่คิดว่าตัวเอง “ฟังแล้ว” แต่ลูกน้องกลับรู้สึกว่า “ไม่กล้าพูด” บางครั้งแค่สีหน้าเล็กน้อย หรือคำพูดอย่าง “สรุปมาเลยละกัน” ก็เพียงพอที่จะทำให้ลูกน้องปิดใจ