หลายองค์กรอยากให้หัวหน้าช่วยดูแลลูกทีม แต่ทางหัวหน้าก็คิดว่าไม่ใช่หน้าที่ หรือกลัวว่าจะก้าวล้ำเส้น กลัวว่าจะถามมากไปจนดูละเมิด กลัวว่าจะยุ่งเรื่องส่วนตัวเกินจำเป็น กลัวว่าจะพูดผิดจนยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง และที่สำคัญกลัวว่าหัวหน้าจะถูกคาดหวังให้ทำหน้าที่เหมือนนักจิตวิทยา ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ใช่บทบาทของเขา

คนที่มีคนมาปรึกษาเสมอไม่ใช่เพราะเขาเก่งจิตวิทยา แต่เพราะเขามี “บางอย่าง” ที่ทำให้คนรู้สึกปลอดภัยพอจะเปิดใจ แต่ในขณะเดียวกัน หลายคนกำลังช่วยคนด้วยวิธีที่ไม่ถูกต้องโดยไม่รู้ตัว และนั่นอาจทำให้ทั้งตัวคุณและคนที่คุณอยากช่วย ไม่ได้ดีขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น

ความรู้สึกว่า “คุยแล้วเหนื่อย” มักไม่ได้เกิดจากคำพูดที่ผิด แต่เกิดจาก “ภาวะจิต” ที่ไม่สอดคล้องกัน เมื่อภาวะของผู้พูดและผู้ฟังไม่ตรงกัน สมองจะต้องใช้พลังงานมากขึ้นในการรับมือ ทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัดและอยากหลีกเลี่ยงบทสนทนา

ภาวะสิ้นยินดีเป็นภาวะที่พบได้บ่อยขึ้นในปัจจุบัน สำหรับผู้เขียนแล้วภาวะนี้ค่อนข้างจะมีความน่ากลัวเพราะมันมีลักษณะเป็น “ภัยเงียบ” ที่เราไม่สามารถสังเกตเห็นจากภายนอกได้ หลายคนที่มีภาวะนี้ก็ยังคงเรียนหนังสือ ทำงาน หรือใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ว่าข้างในจิตใจนั้นกลับรู้สึกว่างเปล่า หากมองจากมุมมองจิตวิทยา แนวคิดที่น่าสนใจในการนำมาใช้เป็นมุมมองต่อภาวะสิ้นยินดีก็คือ “จิตวิทยาอัตถิภาวนิยม” เพราะเป็นแนวคิดที่ว่าด้วยเรื่อง “ความหมายของชีวิต” และ “การไร้ความหมายในชีวิต”

“สวัสดีค่ะ แนนโน๊ะนะคะ! เป็นเด็กใหม่ ฝากตัวด้วยค่ะ” ประโยคแนะนำตัวที่คุ้นหูกลับมาใหม่อีกครั้ง หลังจากแนนโน๊ะห่างหายจากคนดูไปเป็นเวลา 5 ปี ในเด็กใหม่ The Reset เบ็คกี้ รีเบคก้า แพทริเซีย อาร์มสตรอง รับบท “แนนโน๊ะ” เวรกรรมที่มาเป็นรูปธรรม โดยเพิ่งเปิดตัว EP แรกไปเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2569 ที่ผ่านมา

ในทุกกลุ่มจะมีคนที่เพื่อนหรือคนรอบตัวเลือกจะมาปรึกษาด้วยอยู่เสมอ ทั้งเรื่องปัญหาและการตัดสินใจในชีวิต บางคนพูดเล่น ๆ ว่า “ฉันไม่ได้เป็นนักจิตวิทยา แต่ทำไมทุกคนมาปรึกษาฉัน”

หลายครั้งเราอยากช่วยคน แต่ไม่รู้ควรพูดอะไร หลายคนเคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เพื่อนหรือคนใกล้ตัวกำลังมีปัญหา บางคนกำลังเครียดกับงาน บางคนกำลังเจอปัญหาความสัมพันธ์ หรือบางคนกำลังสับสนกับชีวิต เขามานั่งเล่าเรื่องให้เราฟัง และในใจเราก็อยากช่วยเขาอย่างจริงใจ แต่ยิ่งฟังไปก็ยิ่งรู้สึกว่า “ไม่รู้จะพูดอะไรดี”

ทำไมเวลาคนมาปรึกษาเรา บทสนทนากลับจบลงแบบแปลก ๆ หลายคนเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ เพื่อนมานั่งเล่าเรื่องปัญหาชีวิตให้ฟัง บางคนกำลังมีปัญหาความสัมพันธ์ บางคนกำลังสับสนกับการตัดสินใจในชีวิต เราตั้งใจฟังเขาอย่างดีพยายามช่วยเต็มที่ โดยให้คำแนะนำ เช่น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เหมือนที่เราคิด คนที่มาปรึกษาอาจเงียบลง เปลี่ยนเรื่อง หรือจบบทสนทนาอย่างรวดเร็ว

คุณเคยเป็น “คนที่ทุกคนมาหาเวลามีปัญหา” ไหม ลองสังเกตดูว่าในกลุ่มเพื่อน มักจะมีคนประเภทหนึ่งที่คนอื่น “เลือกมาคุยด้วยเสมอ” เวลามีเรื่องเครียด เวลาต้องตัดสินใจ

การสังเกตสัญญาณความเครียดทีมตั้งแต่ระยะต้น ไม่ใช่เรื่องของความอ่อนไหวเกินเหตุ แต่คือทักษะสำคัญของผู้นำยุคใหม่ เพราะยิ่งเห็นเร็ว ยิ่งช่วยได้เร็ว ยิ่งลดโอกาสที่เรื่องเล็กจะลุกลาม