ทำไมบางคนเพียงรับฟังเราไม่กี่นาที เรากลับรู้สึกสบายใจและกล้าเปิดใจมากกว่าคนที่รู้จักมานาน บทความนี้จะพาคุณเข้าใจคำตอบผ่านศาสตร์จิตวิทยา พร้อมเรียนรู้ทักษะที่ช่วยสร้างความไว้วางใจในการทำงานและชีวิตประจำวัน

ความปรารถนาตายแบบเงียบ ๆ หรือศัพท์ในทางจิตวิทยาเรียกว่า “Passive Death Wish” หรือ ที่ “Passive Suicidal Ideation” ในสังคมไทยเป็นเรื่องที่ค่อนข้างใหม่มาก แต่เป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจมากขึ้นในโลกออนไลน์ โดยความปรารถนาตายแบบเงียบ ๆ หรือ Passive Death Wish หมายถึง ภาวะที่บุคคล ๆ หนึ่ง มีความคิดที่จะจบชีวิตตนเองแบบเงียบ แต่ไม่ได้มีความตั้งใจ หรือวางแผนอย่างจริงจัง

หากคนรักไม่ตรงกับความคาดหวัง มีการสื่อสารที่ไม่สอดคล้องกัน และไม่สามารถแก้ไขปัญหาร่วมกันได้ จะส่งผลให้ความพึงพอใจในชีวิตคู่ลดลง และอาจนำไปสู่การสิ้นสุดความสัมพันธ์ การนอกใจ และความรุนแรงในครอบครัวได้

ความไม่แน่ใจในความสัมพันธ์เกิดจากการไม่มั่นใจเกี่ยวกับตนเอง ไม่มั่นใจในคู่รักและไม่มั่นใจในความสัมพันธ์ ซึ่งความไม่แน่ใจนี้อาจทำให้บุคคลไม่สามารถทำนายความสัมพันธ์ได้ จึงเกิดความลังเลว่าจะดำเนินความสัมพันธ์ต่อหรือพอแค่นี้ดี

เมื่อความสัมพันธ์เริ่มสั่นคลอน คนเราจะยังคงพยายามเติมเต็มความต้องการด้านนี้ก่อนจะไปสู่การตัดสินใจหย่าร้าง ดังนั้นการจุดประกายความสัมพันธ์อีกครั้ง ก็เป็นเทคนิคจิตวิทยาที่ช่วยให้คู่รักกลับมาเติมเต็มความรักและการเป็นที่ยอมรับ และอาจหลีกเลี่ยงการหย่าร้างได้

การให้คำปรึกษาด้านความสัมพันธ์หลังมีลูกและการบำบัดครอบครัวกลับได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้น เนื่องจากตามทฤษฎีจิตวิทยาได้ยืนยันว่าความสัมพันธ์หลังมีลูกของคู่รักมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนไปในทางลบจริง

แม้ว่าพ่อแม่เกือบทุกคนจะรู้ว่าการตะโกน ตะคอก หรือขึ้นเสียงใส่ลูกนั้นเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีต่อพัฒนาการของลูกเลย แต่ก็พบว่าพ่อแม่หลายคนไม่สามารถที่จะควบคุมตัวเองให้ไม่ตะโกนใส่ลูกได้ และส่วนใหญ่ก็มักจะนึกเสียใจในภายหลังว่าไม่น่าทำลงไปเลย

ไม่ใช่เพราะความทุกข์ที่ทำให้เราคิดมาก แต่เป็นเพราะความคิดมากที่ทำให้เราทุกข์” เป็นประโยคที่ผู้เขียนเคยอ่านเจอบ่อย ๆ แต่แม้ว่ามันจะดูคมคายน่าประทับใจ ผู้เขียนกลับพบว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากหากคนที่อยากเลิกเป็นคนคิดมากไม่รู้ว่าวิธีการที่เป็นรูปธรรมในการรับมือกับความคิดมากของตัวเองคืออะไร

“งานก็ไม่หนักมาก แต่ทำไมใจมันเหนื่อยเหลือเกิน?” หลายคนมีช่วงเวลาที่ถามตัวเองแบบนี้ ทำงานตามหน้าที่ไม่ได้มีดราม่าในทีมไม่ได้ทะเลาะกับใครงานก็ไม่ได้ล้นจนรับไม่ไหว แต่ทำไมใจมันหนัก เหนื่อย อ่อนล้า แบบไม่มีเหตุผล?

“ทำไมฉันยังไม่มั่นใจ ทั้งที่ทุกคนบอกว่าฉันเก่ง?” เคยสงสัยไหมว่า… ทำไมบางครั้งทำงานดี มีผลงาน มีคนชมแต่ในใจกลับไม่รู้สึกว่าตัวเอง “ดีพอ” ทำไมเวลาคนอื่นให้โอกาส เรากลับรู้สึกว่า“เขาคงให้เพราะยังไม่รู้ข้อบกพร่องของเรา” หรือแม้แต่ประโยคที่หลายคนพูดเหมือนกันอย่างน่าเหลือเชื่อ “ฉันทำได้…แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่มั่นใจ”