ในทุกกลุ่มจะมีคนที่เพื่อนหรือคนรอบตัวเลือกจะมาปรึกษาด้วยอยู่เสมอ ทั้งเรื่องปัญหาและการตัดสินใจในชีวิต บางคนพูดเล่น ๆ ว่า “ฉันไม่ได้เป็นนักจิตวิทยา แต่ทำไมทุกคนมาปรึกษาฉัน”

หลายครั้งเราอยากช่วยคน แต่ไม่รู้ควรพูดอะไร หลายคนเคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เพื่อนหรือคนใกล้ตัวกำลังมีปัญหา บางคนกำลังเครียดกับงาน บางคนกำลังเจอปัญหาความสัมพันธ์ หรือบางคนกำลังสับสนกับชีวิต เขามานั่งเล่าเรื่องให้เราฟัง และในใจเราก็อยากช่วยเขาอย่างจริงใจ แต่ยิ่งฟังไปก็ยิ่งรู้สึกว่า “ไม่รู้จะพูดอะไรดี”

ทำไมเวลาคนมาปรึกษาเรา บทสนทนากลับจบลงแบบแปลก ๆ หลายคนเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ เพื่อนมานั่งเล่าเรื่องปัญหาชีวิตให้ฟัง บางคนกำลังมีปัญหาความสัมพันธ์ บางคนกำลังสับสนกับการตัดสินใจในชีวิต เราตั้งใจฟังเขาอย่างดีพยายามช่วยเต็มที่ โดยให้คำแนะนำ เช่น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เหมือนที่เราคิด คนที่มาปรึกษาอาจเงียบลง เปลี่ยนเรื่อง หรือจบบทสนทนาอย่างรวดเร็ว

ทำไมคนที่เก่งมากบางคน ถึงมีปัญหากับคนรอบตัวเสมอ หลายองค์กรเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ มีพนักงานคนหนึ่งที่เก่งมาก ทำงานเร็ว วิเคราะห์เก่ง แก้ปัญหาซับซ้อนได้ดี และผลงานโดดเด่นกว่าคนอื่นในทีม

คุณเคยเป็น “คนที่ทุกคนมาหาเวลามีปัญหา” ไหม ลองสังเกตดูว่าในกลุ่มเพื่อน มักจะมีคนประเภทหนึ่งที่คนอื่น “เลือกมาคุยด้วยเสมอ” เวลามีเรื่องเครียด เวลาต้องตัดสินใจ

“งานก็ไม่หนักมาก แต่ทำไมใจมันเหนื่อยเหลือเกิน?” หลายคนมีช่วงเวลาที่ถามตัวเองแบบนี้ ทำงานตามหน้าที่ไม่ได้มีดราม่าในทีมไม่ได้ทะเลาะกับใครงานก็ไม่ได้ล้นจนรับไม่ไหว แต่ทำไมใจมันหนัก เหนื่อย อ่อนล้า แบบไม่มีเหตุผล?

“ทำไมฉันยังไม่มั่นใจ ทั้งที่ทุกคนบอกว่าฉันเก่ง?” เคยสงสัยไหมว่า… ทำไมบางครั้งทำงานดี มีผลงาน มีคนชมแต่ในใจกลับไม่รู้สึกว่าตัวเอง “ดีพอ” ทำไมเวลาคนอื่นให้โอกาส เรากลับรู้สึกว่า“เขาคงให้เพราะยังไม่รู้ข้อบกพร่องของเรา” หรือแม้แต่ประโยคที่หลายคนพูดเหมือนกันอย่างน่าเหลือเชื่อ “ฉันทำได้…แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่มั่นใจ”

หลายคนเรียกภาวะนี้ว่า Mid-career Void หรือ “หลุมอากาศกลางชีวิตการทำงาน” ไม่ถึงขั้น Burnout แต่ทำให้รู้สึกขาดแรงจูงใจอย่างบอกไม่ถูก และที่น่ากลัวคือ…ยิ่งเราพยายามไม่คิด ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังไหลไปเรื่อย ๆ แบบไม่มีทิศทาง

คำพูดหนึ่งที่คนมักบ่นเหมือนกันทั้งโลก แต่เราไม่ค่อยสังเกต “ทำไมเธอไม่ฟังฉันเลย” จะเป็นคู่รัก พ่อแม่ ลูก เพื่อนสนิท หรือแม้แต่เพื่อนร่วมงาน เรามักเผลอ “แก้ปัญหาให้เร็วที่สุด” เพราะคิดว่านั่นคือการช่วย

ทำไมครอบครัวจึงเป็นโรงเรียนสอนทักษะจิตวิทยาที่สำคัญที่สุดของคนวัยทำงาน เพราะในทุกวันเราทำงานกับผู้คนมากมาย หัวหน้า, ลูกน้อง, เพื่อนร่วมทีม, ลูกค้า แต่หลายครั้งความตึงเครียด ความไม่เข้าใจ และช่องว่างในการสื่อสารกลับไม่ได้เกิดจาก “งาน” อย่างเดียว แท้จริงแล้วมันเริ่มจากบางอย่างที่เราพกมาจากบ้านโดยไม่รู้ตัว